Slecht nieuws? Goed nieuws?
De hele week leefde we al naar de dinsdag toe. Dat was de dag waarop we uitslag zouden krijgen van het bloedonderzoek m.b.t. Down Syndroom. De hele dag al nerveus en rond de middag kregen we te horen dat we tussen 16:00 en 17:00 uur beschikbaar moesten zijn. Rond kwart over vier gingen we weer naar boven naar de 6de etage. Er stonden al stoelen rondom het bedje van Evy. Het zegt dan nog niets maar toch zakt alle moed in de schoenen. Gek genoeg ondanks dat ik al een vermoeden had (bij de geboorte) heb je dan toch nog dat sprankje hoop. Alle symptomen kunnen best allemaal toevallig zijn toch? maar nee... de kinderarts kwam bij ons zitten en vertelde het nieuws. Evy heeft Down Syndroom. Best even heftig om het toch weer te horen. En ja...wat nu? Hoe verder? Ze ging verder met uitleg over het onderzoek en vertelde alle onderzoeken die Evy zou moeten ondergaan tot haar 18de jaar. Ondanks dat een aantal van die onderzoeken ook bij kinderen zonder het syndroom van toepassing zijn schrik je wel. Heel erg veel onderzoeken.....Heel erg veel.
Toch was er ook goed nieuws. Evy's tweede hartfilmpje liet weer niets zien. Ze hadden wel via de stethoscoop een heel lich ruisje onderscheiden. Maar dat was zeker op dit moment niets alarmerends. Pas op 7 augustus moeten we naar het Kinder Sophia Ziekenhuis voor een hart echo. Iets wat bij alle kinderen wordt uitgevoerd wanneer er Down Syndroom is geconstateerd.
De kinderarts liet ons weer alleen. We gaven Evy nog een kusje en gingen naar beneden naar de kamer van Cindy. We hadden die dag al besloten dat Cindy lekker met me mee naar huis zou gaan en dat wilde ze nog steeds. Het zou wel even vervelend zijn zonder je dochter in een huis terug te keren. Maar.....s'avonds zouden we haar weer opzoeken....verschonen...borstvoeding geven....en natuurlijk knuffelen.